Solitude, Jean-Jacques
Henner
Tajemnica
Stanisław
Korab-Brzozowski
Czemum ja smutny? każdy
mię pyta,
Natrętnie patrząc mi w
oczy;
Pobłyski wzroku mojego
chwyta
I smutku cień, co twarz
mroczy...
Twarz moja smutku chmurą
pokryta,
I smutek serce me toczy -
Lecz więcej z twarzy nikt
nie wyczyta,
Tajemnic ducha nie zoczy.
Więc dajcie pokój! bo w
głębi łona
Wszystko ukrywam głęboko,
I tajemnica ta ze mną
skona,
Żadne nie zbada jej oko!
Milczeniem teraz broni się
ona,
A potem? Śmierci
pomroką...
No wreszcie - odezwałaś. się. Wiem, ze ten wiersz to Ty. Ale dobre i to. Pocieszę Cię . albo i nie, że smutek atakuje nie tylko Ciebie. Bywa, że bez powodu, że nie ma na niego lekarstwa.... na całe szczęście nie towarzyszy nam przez całe życie, czy resztę życia.
OdpowiedzUsuńWielcy poeci też mieli swoje chwile smutku, melancholii, ale i nadziei:
Czesław Miłosz
Tak mało
Tak mało powiedziałem
Krótkie dni
Krótkie dni
Krótkie noce
Krótkie lata
Tak mało powiedziałem
Nie zdążyłem
Serce moje zmęczyło się
Zachwytem
Rozpaczą
Gorliwością
Nadzieją
Kazimierz Przerwa Tetmajer przodował w melancholijnych wierszach; Znasz jego poezję lepiej ode mnie, kocham jego poezję.... mimo smutku wylewającego się z wielu wierszy ich piękno mnie pociesza.
Brakuje mi bardzo Ciebie Kornelko w moim blogu, lubiłam Twoje komentarze, refleksje, przemyślenia.... pokaż się niekiedy.
Donka.
.