Bije trwoga żaglami

Sadness – Hortus Closus

Ten wiersz jak śmierć jest smutny...

Krzysztof Kamil Baczyński

I

Ten wiersz jak śmierć jest smutny

i obojętny jak śmierć.

Szare koty pod światło puszą ostrą sierść.

Żółty lament ulicy, gdzie nie chodzi nikt.

Bije trwoga żaglami o codzienność szyb.

II

Niebo blaknie za każdym krokiem. Ogień

wydzwania łuny, a wesołe ptaki

są pożegnaniem moim z ludźmi i bogiem.

Ślepnę, tracę drogi, chodzę torem rakiet.

A więc jesień. Dymi miasto, ptaki płyną na ukos,

liście opadłe z czerwonych kominów fabryk.

Po ulicy chodzą umarli, leżą skrzydła oderwane krukom,

czeka powóz i w drzwiach martwy lokaj z kandelabrem.

Wojaż toczy powoli drogi wysokich kasztanów.

Upływam w jesień mniejszy z każdym krokiem,

w pola zasianych zjaw, w kolumny martwych peanów,

w obojętność - mijanych - okien.

Gdzie powóz drogą odpływa? Szelestem dymi bruk.

O, najsmutniejsza jesieni, w zamęcie znaków i elips

nad pieśnią kołujesz jak kruk.

Jak miłość powierzoną dwóm życiom - rozdzielić?

Wszędzie ślimaki i strupy porostów

William Sutton, 'Nor-wester in the cemetery'

Cmentarz w hrabstwie Durham

Craig Raine

Kamienie ustawiają się w żeberkowym szeregu,

jak gdyby bawiły się w harcerstwo

a na ziemi pełno piórników.

Lecz DZIECIOM WSTĘP DOZWOLONY TYLKO

W TOWARZYSTWIE DOROSŁYCH, ponieważ

tu bawią się właśnie dorośli.

Chodzą tam i z powrotem do kranu, który świergoce,

napełniają pordzewiałe konewki.

Urny poprzebierały się za makówki...

Choć bałagan tu jak na przedszkolnej podłodze, pełnej zabawek

i mebelków, dobre jest to miejsce,

by przyjść i pogadać ze sobą jak dziecko -

nikt nie usłyszy.

Bluszcz gramoli się na zardzewiały kojec.

Wszędzie ślimaki i strupy porostów -

można je zbierać, gdy się czyta.

NIEMOWLĘTA NIE MOGĄ UCZESTNICZYĆ

W POGRZEBACH,

chyba, że ojciec opłaci rachunek

za atłasowe pudełko pogrzebanych skarbów -

dotyk ciemiączka, pośladki

delikatne jak jajka na miękko i cały

ten inwentarz drobniutkiego ciała.

Każde gotyckie okno jest jak deska do prasowania.

Matki dotykają ostro zakończonych kamieni,

jak gdyby to były żelazka.

Nigdy nie tracą swego ciepła -

zawsze są takie gorąsie, gorąsie...

Przełożył Jerzy Jarniewicz