Bliski utraty życia

 

John Minton (1917-1957) - Blitzed city with self-portrait. 

Samotność

Tomas Tranströmer

I

Gdzieś tutaj lutowym wieczorem bliski byłem utraty życia.

Samochód wpadł w poślizg i dostał się

na lewą stronę drogi. Jadący naprzeciw –

ich światła – znalazły się bardzo blisko.

Moje nazwisko, moje dziewczyny, moja praca

oddzieliły się ode mnie i zostały z tyłu, ciche,

oddalone coraz dalej. Ja byłem anonimem

jak chłopiec na szkolnym boisku otoczony przez wrogów.

Jadący z przeciwnej strony mieli ogromne reflektory.

Oświetlały mnie kiedy kręciłem kierownicą

przezroczysty w przerażeniu płynącym jak białko jajka.

Sekundy pęczniały – zajmując coraz więcej miejsca –

wielkie jak gmachy szpitalne.

I prawie można było się zatrzymać,

odpocząć chwilę

przed zderzeniem.

Nagle koła załapały: pomocne ziarna piasku

albo cudowne uderzenie wiatru. Auto wyszło z poślizgu

i przeleciało na drugą stronę jezdni.

Słup, zgniecenie – ostry dźwięk –

odleciał w ciemność.

Nastał spokój. Siedziałem w ciszy i patrzyłem

jak ktoś idzie przez śnieżycę

żeby zobaczyć jak ze mną.

II

Chodziłem długo

po zmrożonych polach Gotów.

Żadnego człowieka jak okiem sięgnąć.

W innych częściach świata

ludzie rodzą się, żyją i umierają w stałym tłoku.

Bycie cały czas widocznym – życie

pod obstrzałem wielu oczu –

musi dawać specjalny wyraz twarzy.

Twarz obłożoną gliną.

Bełkot podnosi się i opada

kiedy dzielą pomiędzy siebie

niebo, cienie, ziarna piasku.

Muszę być sam

dziesięć minut rano

i dziesięć minut wieczorem.

- Bez programu.

Wszyscy stoją w kolejce do wszystkich.

Wielu.

Jeden.

Przełożył Mirosław Rodziewicz