Moja zmęczona, stara duszo

Tu, w zapomnianym wyrobisku...

Warłam Szałamow

Tu, w zapomnianym wyrobisku

tłukę, rozwlekam resztki węgla.

Śmiertelna woń przenika wszystko

i ziemia traci dech w tym piekle.

Zgniją ostatnie belki stropu

i runie umarlackie niebo,

i już przechodząc w pył i popiół

w hardym marzeniu się pogrzebię.

Być młodszym, być nad wami górą

i teraz, kiedy w nicość ruszam -

moja spękana, ciemna skóro,

moja zmęczona, stara duszo.

Przełożył Aleksander Ziemny