korneliawiersze: Na luźnej rzęsie śmierci

sobota, 6 stycznia 2018

Na luźnej rzęsie śmierci

opublikowano 8 listopada 2016

***

Ernst Meister

Jest
w błękitnym Nigdy
gra, która nazywa się
rozkład.

Z zimowego drzewa
zwisa liść,
kręci się
i obraca.

Motyl
odpoczywa
na luźnej rzęsie
śmierci.

Przełożyła kora-kora-kora

***

Ernst Meister

Es gibt
im Nirgendblau
ein Spiel, es heißt
Verwesung.

Es hängt
am Winterbaum
ein Blatt, es
dreht und
wendet sich.

Ein Schmetterling
ruht aus
auf Todes
lockerer Wimper.

Komentarz Kornelii: Posępny wiersz hermetycznego poety z Niemiec. Ernst Meister ( 1911-1979), którego już przedstawiałam, często kreował utwory melancholijne o smaku pustynnej goryczy.

W tym wierszu poeta z pewnością przekazuje nam swą wizję Bycia, które nieuchronnie kończy się zgonem i rozkładem.
Błękitne Nigdy to życie, które właściwie jest tylko czczą iluzją.

Ludzkie bytowanie trwa tylko chwilę, człowiek jest jak liść, dla którego starość to zima. Martwy liść bezsilnie obraca się na wietrze. Za chwile spadnie i gnije. Podobnie człowiek właściwie już za życia jest martwy. Nasza egzystencja jest tylko czekaniem na rozkład.

Nawet, jak w młodości ludzka istota czuje się wspaniale, bajecznie kolorowo, jest tak naprawdę jak ten kruchy motyl, skazany na śmierć, która nastąpi tak szybko, jak kilka trzepotów rzęs.

Cóż mogę do tego dodać? Chodzę wprawdzie i oddycham, a jednocześnie jednoznacznie wiem, że w prawdziwym sensie już nie żyję. Rozkłada się i traci swe walory intelekt, postępuje też rozkład ciała, o czym świadczy zastraszająca inwazja zmarszczek.
Za kilka mgnień dmuchnie wicher,i martwy liść Kora oderwie się od gałęzi i opadnie w zgniłą wodę ostatecznej kałuży.

Na razie wciąż się cieszę, że jest listopad i o godzinie 16 zapada już zmierzch. Mogę ukrywać się w łóżku wcześnie i bez wyrzutów sumienia. Tym niemniej, jak zazwyczaj, nie mogę czuć się swobodnie, jestem zatroskana, że mój ukochany miesiąc przemija tak szybko.

3 MYŚLI NT. „NA LUŹNEJ RZĘSIE ŚMIERCI”

~Magnolia, 11 listopada 2016 o 12:07 :

Myślę, że jednostka funkcjonująca intelektualnie i posiadająca choć podstawową wrażliwość, nie jest w stanie czuć się bajecznie i kolorowo przez cały czas. Nawet jeśli rzeczywiście doświadcza tychże pozytywnych stanów, są to tylko chwile, mgnienie oka. A młodość jest zdecydowanie przereklamowana. Wciąż łudzę się, że wiek przyniesie pogodę ducha.

Zresztą, pewnie sama wiesz najlepiej, że młodość nie wystarczy, aby czuć się dobrze.

Odpowiedz ↓
~kora, 11 listopada 2016 o 12:34 :

Zależy jak definiować młodość. teraz każdy jest młody do 50. roku życia, a potem zaczyna się wiek średni, tak do osiemdziesiątki

Ja we wcześniejsze młodości byłam, jak mniemam, spokojna. W każdy razie niewiele pamiętam.

Cóż, młodość jednak jest lepsza. Z upływem lat organizm się sypie. umysł się kruszy, skutki nadużycia alkoholu stają się potworne, pęcherz przecieka, a jak się budzisz, to wszystko cię boli.

Tak, że ciesz się z tego etapu życia, którego doświadczasz, ponieważ wszystko szybko minie.

Wiadomo, że wczesne lata oznaczają pewną niestabilność emocjonalną, ale można to opanować

Odpowiedz ↓
~Magnolia, 11 listopada 2016 o 14:13 :

Teraz wydaje Ci się, że w młodości byłaś spokojna, bo to już miniony czas, a zwykle emocje przeżywane obecnie wydają się ważniejsze od tych dawnych. Z czegoś jednak obecne lęki muszą wynikać.

korneliawiersze

Archiwum bloga

sobota, 6 stycznia 2018

Na luźnej rzęsie śmierci

3 MYŚLI NT. „NA LUŹNEJ RZĘSIE ŚMIERCI”

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Tak, to już jest koniec

Archiwum bloga

sobota, 6 stycznia 2018

Na luźnej rzęsie śmierci

POWIĄZANE WPISY:

3 MYŚLI NT. „NA LUŹNEJ RZĘSIE ŚMIERCI”

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Tak, to już jest koniec