Gwiżdże na palcach trumien

Opublikowano 25 grudnia 2015

Pastorałka z Ohio

James Wright

Po drugiej stronie
Salt Creek, wzdłuż drogi walą się stodoły
I grzęzną wśród łupin po pomarańczach,
Beczek po benzynie, zimnych balonów miłości.
Jedna ze stodół
Chyli się, chyli, zatapia
Bokiem w żelazisty ściek.
Wiotki bicz sumaka kołysząc się,
Lekko trąca kadłub porzuconej
Wanny, gdy wyżej, wśród spękanych kamieni
I dzikich, brudnych drzew, na wzgórzu
Gazociąg zagrzebany dawno temu,
Czarny rynsztok wdziera się w głąb kopalń.
I gwiżdże wśród zzieleniałych pierścieni
Na palcach trumien.

Przełożył Grzegorz Musiał
 

10 myśli nt. „Gwiżdże na palcach trumien”

1. ~Magnolia, 25 grudnia 2015 o 16:37 :

   Wszystko poszło nie tak. Nasz układ się rozsypał, ostatecznie. Czuję się bardziej martwa, niż kiedykolwiek wcześniej. Prócz tego, w akcie ostatecznej desperacji i rezygnacji, posunęłam się do rozmowy z siostrą mojej przyjaciółki. Powiedziałam jej, że jej siostra jest alkoholiczką i potrzebuję pomocy. Wiem, że jeśli ktoś jej teraz nie pomoże, to zgnije w rynsztoku, a ja nie tyle nie mam sił, co środków, bo nie jestem w stanie utrzymywać trzech osób, z których dwie ostro palą i piją. Poza tym, nie mam wpływu, bo nie widywałam się już z tymi ludźmi prawie wcale, gdyż większość czasu spędzali na ulicach. I pomimo przekonania o wyższej słuszności tego, co zrobiłam, dręczy mnie poczucie winy.
   Wkrótce się przeprowadzam. Boję się tej pustki, choć będę mieszkała w siedzibie naszego zboru, gdzie ludzie z kościoła zaglądają też czasem poza spotkaniami zgromadzenia. Tylko dręczę się tym, że nieopatrznie ranię tych ludzi, bo już dostałam taki komunikat. Za chwilę się do mnie zrażą, bo i kimże są, by znosić moje niepoukładanie. A ja mam teraz w sobie mnóstwo żalu, lęku i agresji, nad którymi nie potrafię zapanować. I styl komunikacji złośliwy i cięty. I ogromną niechęć do ludzi jako do zbiorowości, z pominięciem poszczególnych jednostek.
   Weszłam tutaj, by zapytać, jak mijają Ci Święta, a tymczasem tylko opisuję własne otchłanie … A więc jak znosisz ten „radosny” czas?

   Odpowiedz ↓
2. ~Kora, 25 grudnia 2015 o 17:31 :

   Dobrze. Alkoholizuję się na morzem. Życzę Ci spokojnych, kojących Świąt I podejmowania lepszych decyzji.

   Odpowiedz ↓
3. ~Magnolia, 25 grudnia 2015 o 17:53 :

   Nie wiem dlaczego, ale byłam przekonana, że na Święta wyjechałaś do rodziców. Jaki kolor ma morze o tej porze roku?

   Odpowiedz ↓
4. ~Kora, 25 grudnia 2015 o 19:25 :

   Nie mogę znieść domniemanego umierania mamusi, jestem zatwardziałą egoistką. Zależy od pory dnia, pokrywy chmur – wczoraj bezsensownie słonecznie, morze ciemnobłękitne. W nocy lśni w świetle księżyca.

   Odpowiedz ↓
5. ~Magnolia, 25 grudnia 2015 o 19:47 :

   Nocne spacery nad połyskującym srebrzysto morzem brzmią jak coś bardzo uspokajającego.
   Twojej mamie coś dolega, czy to hipochondria?

   Odpowiedz ↓
6. ~Kora, 25 grudnia 2015 o 21:24 :

   W tym roku jest pełnia, pierwsza w Boże Narodzenie od trzech dziesięcioleci. Ogromny księżyc, gładkie morze wygląda jak ogromne świetliste lustro, a piasek jest biały jak kość.
   Ale to mi się nie podoba, jest za ciepło i za jasno, zbyt tłoczno, a ja pożądam ciemności, tęsknię za sztormem.

   Odpowiedz ↓
7. ~Magnolia, 25 grudnia 2015 o 22:24 :

   Słyszałam o tej pełni, wczoraj tata mówił. Lubię takie wydarzenia astralne – raz na ileś dziesięcioleci. Mam wrażenie, że wtedy się może wydarzyć coś szczególnego. Z tym, że jakoś nigdy się nie wydarza.

   Odpowiedz ↓
8. ~Kora, 26 grudnia 2015 o 10:22 :

   Rzeczywiście nic się nie dzieje. Czytałam ostatnio o kometach długookresowych, stanowiących niebezpieczeństwo dla Ziemi, ale taka kometa zbliża się do Słońca najwyżej raz na 40 tysięcy lat, więc nie ma co na to liczyć. Ale to nie gwiazdy decydują o naszych losach, tylko my sami – tak, że co uczynisz ze swoim życiem, to będziesz miała.
   Odpocznij sobie w te dwa wolne dni i zastanów się nad tym.
   Czy nie możesz pożegnać się z jedną i drugą kompanią, wynająć mieszkania/pokoju, skończyć szkoły, znaleźć pracy, wyszukać odpowiedniego partnera, zdobyć pozycję zawodową i dopiero wtedy z czystym sumieniem dowartościować się, sponsorując różnego rodzaju lumpów dworcowych, sorry, osoby wykluczone oczywiście, tudzież wspólnoty religijne? Takie to trudne? Boli?
   Może przeniesienie się z ulicy do zboru jest jakąś zmianą na lepsze, ale nie jestem pewna. Już nie będę się znęcać nad poziomem wiedzy i intelektu tego rodzaju wierzących. Dadzą Ci miejsce do spania, znajdą pracę i męża, ale zabiorą ciało i duszę. Może tego właśnie potrzebujesz, jako, że nie umiesz radzić sobie sama nawet przez krótki czas, a zakotwiczenie w religii daje poczucie stabilizacji i sensu, tym niemniej mam wątpliwości. Jako samozwańcza katarka nie powinnam o Kościele katolickim mówić życzliwie, ale oni przynajmniej mają organizację, bogatą doktrynę zakorzenioną w tradycji i niekiedy nawet poczucie humoru. Widziałam zborowców w akcji – niszczyli rodziny i kariery. Miałam chęć zadzwonić po inkwizytora.
   Odpocznij sobie, poczytaj, pośpij. Będzie tak, jak sobie ułożysz. Dziś śliczny deszcz pada, idę na spacer. 1 stycznia zamknę blog.

   Odpowiedz ↓
9. ~Magnolia, 27 grudnia 2015 o 18:07 :

   Taka kometa rozwiązałaby niektóre z moich problemów …
   Odpoczywam przymusowo od ponad tygodnia, bo coś mi się stało zdrowotnie po pobycie na ostatniej melinie i mój układ odpornościowy nie potrafi sobie poradzić. Całymi dniami leżę, trudność sprawia mi nawet poruszanie się między pokojem a kuchnią i łazienką.
   Dopuszczam myśl, że masz rację, jednak nie jestem na tyle silna, by być sama. Bardzo potrzebuję ludzi, pod względem emocjonalnym i nie tylko. Nie wyobrażam sobie czuć się tak jak teraz i nie mieć nikogo w pobliżu. Kiedyś w każdym z tych ludzi ulicy próbowałam się doszukiwać wrażliwej i inteligentnej istoty, której się w życiu nie powiodło, teraz jednak, poznawszy ich sporo, dochodzę do wniosku, że na ulice trafiają ludzie określonego typu, oni wszyscy są do siebie bardzo podobni. I cały ten dziwny przelot, początkowo kojący, zaowocował jedynie głęboką niechęcią do ludzi jako zbiorowości. Nie wiem, czy odnajdę się w zborze, bo już zaczynam doświadczać odrzucenia – coś w moich wypowiedziach i komunikacji było niewłaściwego. Nikt nawet nie dzwoni by sprawdzić, czy żyję. I ta samotność przypomina szum wiatru ruszającego kłosami zbóż.
   Nie identyfikuję się z kościołem katolickim, który ma własną doktrynę i własne nauki, nie mające nic wspólnego z bożym słowem. Potrzebuję religii jako punktu odniesienia.
   Zazdroszczę Ci tego ślicznego deszczu, chętnie też bym pospacerowała nad morzem przy takiej pogodzie. Chciałabym, jak Ty, ponad wszelkie towarzystwo cenić sobie samotność.
   Szkoda bloga, tych wszystkich przemyśleń i wierszy. Jeśli masz go dość, może wystarczy przestać publikować, a treść zostawić dla potomności.

   Odpowiedz ↓
10. ~Kora, 27 grudnia 2015 o 18:25 :

    Ach, Słowo Boże to czysta abstrakcja Katolicy mają najlepszą, najbogatszą, zakorzenioną w tradycji interpretację, na uwagę zasługują jeszcze tradycyjni luteranie, ale jest ich niewielu. Także Kościół ortodoksyjny jest ciekawy, lecz w Polsce kojarzy się z obcym mocarstwem, zresztą naprawdę dobrzy teologowie są tylko w Grecji.
    Zastanawiałam się wcześniej, czy nie poradzić Ci przyłączenie się do jakiejś wspólnoty religijnej, żebyś znalazła oparcie i sens życia, ale byłoby to raczej jakieś koło przy Kościele katolickim, np. przy dominikanach, czy też neokatechumenat, lecz tych zborowców to się boję.
    Jako samozwańcza katarka nie lubię katolików, ale tak myślę, że oni są przynajmniej solidni i przewidywalni, a niektórzy nawet wykształceni.
    W każdym razie uważaj na swoich Osobistych Przyjaciół Pana Boga i odpocznij, wylecz się porządnie.
    O ludziach z ulicy od dawna mam podobną opinię, mniemam, że i tak masz szczęście, iż przygoda się gorzej nie skończyła.
    Z samotnością to zapewne przesadziłam, mama mi do telefonu płacze, że baluję nad morzem, kiedy ona umiera. Obiecałem, że skrócę pobyt o cztery dni, ale i tak zamierzam zostać tu do Nowego Roku. Trzymaj się i dbaj o siebie

    Odpowiedz ↓