Ciała stały się więzieniami

Opublikowano 4 maja 2015

Chcę uciec

Sonia Pylorof-Sotirudi

Chcę uciec
stąd
Tu rządzą porażki
ludzie
podporządkowują się
nicości
zmierzając
do nikąd
Tu zakotwiczyły
jałowych rejsów
nieruchome statki
ciała stały się
więzieniami
a dusze zniewolonymi sługami

Przełożył Ares Chadzinikolau

****

Komentarz Kornelii: Przejmujący wiersz nowogreckiej poetki, przedstawiający paraliżujący absurd i jałową pustynność egzystencji. Można tylko doznać klęski, uklęknąć przed nicością, pokłonić się wyzutej z wszelkiej nadziei pokrytej pleśnią szarości.
Okręt życia utknął na mieliźnie cuchnącego morza i nie dotrze do portu. Udręczony intelekt tłucze się bezradnie, uwięziony w ciemnicy rozkładającego się powoli ciała, poddany jak najpodlejszy niewolnik jego potrzebom.
Też chciałabym uciec, ale stąd nie ma ucieczki. Nie pobiegnę za budzący grozę czarny horyzont Nieznanego, nie z moją przeszłością. Innym też, już po raz kolejny, odradzam ostateczne rozwiązanie stanowczo i energicznie.
W końcu czy wiemy, co czeka nas w zaświatach? Nikt przecież nie wrócił stamtąd, aby powiedzieć, jak było.
Wkrótce zapadnie wieczór i będę mogła naciągnąć kołdrę na głowę, a sen jest prawie tak słodki jak śmierć. Ziarenka piasku w klepsydrze przesypują się nieubłaganie, ale wciąż zostało ich wiele. Jeszcze poczuję w ustach smak wybornego wina i oddech morskiego wiatru na policzkach. Zagłada i tak nadejdzie. Ciało jest kruche i rozkład trawi je każdego dnia. Każda godzina rani, ostatnia zabije.

Powiązane wpisy:

1. Lampa ciała gaśnie
2. Łkający kamień ciała
3. Żałobne wiadomości
4. Samobójstwo z lęku przed starością

Kategorie: Najbardziej dołujące wiersze w sieci. Autor: Kora kora kora. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Jedna myśl nt. „Ciała stały się więzieniami”

~Magnolia, 9 maja 2015 o 09:47 :

Poetka doskonale uchwyciła jałowość ludzkich dążeń, niekoniecznie absurd egzystencji. Ludzie podporządkowują się nicości, dlatego stają się więźniami samych siebie, ale przecież nie trzeba się jej podporządkowywać. Można żyć w zgodzie z sobą, nawet jeśli oznacza to wyłamanie się ze schematów rządzących społeczeństwem.
Rozumiem, że czujesz się bardzo źle. Maj to trudny miesiąc, pożywka dla depresji. Ale dzielnie trwaj i nie poddawaj się. Pamiętaj, że przeszłość nie przekreśla przyszłości.
U mnie jest lżej. Z moją relacją mam kontakt bardzo słaby, ale przeniosłam nieświadomie emocje na coś innego. Tak, wiem, za niecałe dwa miesiące się rozstaniemy, a mnie będzie jeszcze trudniej, jeszcze bardziej odczuję brak. Ale póki co chcę maksymalnie być w każdej chwili.

Odpowiedz ↓