Dym twojego bólu rozwiewa się

Opublikowano 9 września 2014

Czuję, że po tym skandalicznym wpisie na temat wojny atomowej powinnam zmienić kurs na morze spokoju, zwłaszcza, że niekiedy przybłąkuje się czytelnik (bez zaproszenia) i nadwrażliwa młodzież czasem czyta.
Przyszły wreszcie mgły i chmury, przyniosły nieco ukojenia, aczkolwiek pragnęłabym więcej.
Poniżej zamieściłam okładkę książki, którą sobie nabyłam za 36,65 zł. Tak, mogłam powyższą kwotę przeznaczyć na obiad, cydr lubelski albo tomik wierszy, tym niemniej nie żałuję. Spostrzegłam książkę na wystawie i od razu mnie rozśmieszyła. Ta androgeniczna istota (nie wiem, chłopak czy dziewczyna) wygląda kubek kubek jak ja zerkająca w kleszczach strachu znad kołdry. Postanowiłam kupić tylko ze względu na okładkę. Miałam nadzieję, że znajdę sama na półkach i nie będę musiała konwersować z panią od sprzedaży. Niestety, nie udało się. Snułam się po księgarni coraz bardziej zdenerwowana, nie miałam odwagi zapytać. Już, już miałam wyjść, pot zmoczył mi bluzkę. Ale chciałam mieć okładkę i w końcu zapytałam, z napięcia mówiąc niewyraźnie. Oczywiście musiałam powtarzać. Pani nie znalazła książki i trzeba było, żebym wyszła na zewnątrz i jej pokazała. Bluzka stała się jeszcze bardziej mokra, ale w końcu mam to zdumiewające dzieło. Treść oczywiście bez sensu – na terapię nie pójdę, lekarstwa znam, zaś proponowane ćwiczenia to absurd.
„Spędź wyjątkowo dużo czasu przy bankomacie, gdy za tobą stoją inni klienci” . – Zapewne w powyższej sytuacji zsikałabym się ze strachu.
Ale okładka znakomita. Mam książkę w domu na biurku. Ile razy spojrzę, to się śmieję. Może domniemani czytelnicy (w porywach troje) też się uśmiechną?
Jeszcze zamieszczę piękny wiersz, o tym, że można pokonać lęk i doczekać niosącego cudowny spokój wieczoru. Żywię gorącą nadzieję, że utwór przyniesie ulgę jakiejś udręczonej duszy.
***

Teraz możesz przystanąć

Karl Vennberg

Teraz możesz przystanąć, znaleźć czas na
odgarnięcie włosów z czoła,
potoczenie wzrokiem nad gasnącymi wodami.
Krzyk, co goni twe kroki, jest tylko
echem twojej trwogi. Czerwony połysk trawy,
ani przypadkowy pożar, ani zbrodnicze podpalenie,
tylko chytra ucieczka promieni słońca,
Czyż nie czujesz jak bliskie jest zaśnięcie?
Dym twego bólu rozwiewa się i znika
bezwonny jak mara niczym sny nienarodzonych.
Przełożył Zdzisław Wawrzyniak

Powiązane wpisy:

1. Żniwo bólu, skrzydła bólu

Kategorie: Bez kategorii. Tagi: Karl Vennberg. Autor: Kora kora kora. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

3 myśli nt. „Dym twojego bólu rozwiewa się”

1. ~Magnolia, 9 września 2014 o 22:41 :

   Mam jedynie nadzieję, że do nadwrażliwej młodzieży się nie zaliczam
   Cytat o bankomacie wydał mi się jakąś wskazówką, jak zrobić na złość społeczeństwu (dopóki nie poznałam tytułu książki). I aż się uśmiechnęłam. Miałam kiedyś taką sytuację, że za mną zebrała się spora kolejka, ludzie w niej byli coraz bardziej poirytowani, a ja po niespełna dwudziestu minutach uświadomiłam sobie, dlaczego ów bankomat nie działa – pomyliłam karty i usiłowałam go zmusić do odczytania bibliotecznej
   Życzę Ci, aby zamieszczony wiersz przyniósł ulgę przede wszystkim Tobie.

   Odpowiedz ↓
2. Kora kora kora, 10 września 2014 o 08:12 :

   Wiersz jest naprawdę terapeutyczny. Jesteś trochę roztargniona, ale silna psychicznie, poradzisz sobie w życiu, ja bym od razu zwiała razem z kartą. Te ćwiczenia się może słuszne, ale nie do wykonania: „Strąć jakiś towar z półki sklepowej. Na przykład możesz zrzucić kilka rolek ręczników papierowych lub papieru toaletowego w supermarkecie… nie strącaj słoików z przecierem pomidorowym. To już przesada! „

   Odpowiedz ↓
3. ~Magnolia, 10 września 2014 o 14:48 :

   Z zastosowaniem takich rad nawet ja miałabym problem, pomimo że nigdy nieśmiała nie byłam. Także w pełni rozumiem Twój brak przekonania do nich.
   
   a do nich.