Kornelia przyciśnięta do łóżka

Opublikowano 2 grudnia 2014

Grudniowy wieczór – 72r.

Tomas Tranströmer

Oto nadchodzę ja niewidzialny człowiek, może zatrudniony
przez wielką Pamięć żeby żyć właśnie teraz. I przejeżdżam obok
nieczynnego, białego kościoła – w środku stoi święty z drewna
uśmiechnięty, bezradny – jakby mu zabrano okulary.
Jest sam. Wszystko inne to teraz, teraz, teraz. Prawo ciążenia które nas przyciska
do pracy w dzień i do łóżka w nocy. Wojna.
Przełożył Roman Kaźmierski

Powiązane wpisy:

1. Kornelia chce zapomnieć
2. Kornelia jest smutna
3. Jutro też będzie okropne
4. Kornelia boi się nawet pod kołdrą

Kategorie: Najbardziej dołujące wiersze w sieci. Autor: Kora kora kora. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

8 myśli nt. „Kornelia przyciśnięta do łóżka”

1. ~Magnolia, 2 grudnia 2014 o 12:53 :

   Cóż Cię do niego przyciska, Kornelio? Niemoc fizyczna, czy duchowe katusze?

   Odpowiedz ↓
2. ~kora, 2 grudnia 2014 o 12:58 :

   Przyciskały mnie w nocy lęk, pustka i ciemność. Jutro to opiszę. Teraz przyciskają mnie do krzesła w pracy, aczkolwiek nie ciemność, dziś jest za jasno. A Ty żyjesz jakoś?

   Odpowiedz ↓
3. ~Magnolia, 2 grudnia 2014 o 13:36 :

   Jakoś. Wczoraj byłam u lekarza, mam zgodę na pacyfikację. Neuroleptyk, hydroksyzyna według uznania, lorafen też, z zaznaczeniem, żeby niezbyt często. Ale od kilku dni bez niego nie zasnę, bo serce mi wali. Dziś spróbuję zastąpić garścią melatoniny.

   Odpowiedz ↓
4. ~kora, 2 grudnia 2014 o 13:44 :

   Ech, zatrujesz się tym wszystkim… Może spróbuj ograniczyć się do melatoniny. Cóż mogę powiedzieć…
   Dla mnie lorafen wydawał się słaby, nieszkodliwy, ale może w połączeniu z innymi tworzy niebezpieczną kombinację. Tylko uważaj, nie spacyfikuj się na amen…

   Odpowiedz ↓
5. ~Magnolia, 2 grudnia 2014 o 13:48 :

   Tak chyba dla wszystkich byłoby najlepiej.

   Odpowiedz ↓
6. ~kora, 2 grudnia 2014 o 14:27 :

   Co Ty opowiadasz… Rodzice Cię kochają… W ogóle mam wrażenie, że mnie nie słuchasz i nie spacerujesz. Wiem, że to pomaga w minimalnym stopniu, człowiek w głębokiej rozpaczy w ogóle nie widzi świata, ale trzeba próbować, zawsze mróz schłodzi Ci skronie…
   bezsensowne słońce dziś, jeszcze godzina do zachodu, odliczam…

   Odpowiedz ↓
7. ~Magnolia, 2 grudnia 2014 o 20:30 :

   Wydaje mi się, że lepiej im by było beze mnie, prościej. Ja widzę, co się z nimi dzieje przez mój stan, a nie potrafię być inna.

   Odpowiedz ↓
8. ~kora, 2 grudnia 2014 o 20:52 :

   Do Magnolia: Zapewniam Cię, że rodzice wolą Cię mieć żywą, nawet jeśli jesteś nieco odmienna. Twoje odejście wywołałoby rozpacz, jakiej sobie nawet nie wyobrażasz. Wiem, że cierpisz, tym niemniej oczekuję, że będziesz chociaż w elementarnym stopniu dbać o siebie. Jak Ci już wcześniej pisałam, zazwyczaj jest tak, że człowiek z wiekiem krzepnie i zdobywa mądrość, toteż sytuacja nie jest beznadziejna :).
   W ogóle oczekuję relacji z jutrzejszego spaceru, jak mnie nie posłuchasz, to już się zapewne nie odezwę, ponieważ będę zirytowana nieustannym ignorowaniem moich troskliwych porad…