Marcowa pustka

Opublikowano 12 marca 2015

Puste miejsce w parku

Wallace Stevens

Marzec… Ktoś tędy szedł
śniegiem,
Ktoś poszukujący, sam nie wie czego.
To jest jak łódź, która odbiła
Od brzegu nocą i zniknęła.
Jak gitara zostawiona na stole
Przez kobietę, która o niej zapomniała.
Jak uczucie mężczyzny, który wraca
By raz jeszcze spojrzeć na pewien dom.
Cztery wiatry dmuchają skroś wiejskiej altany,
Pod materacem winorośli.

Przełożył Grzegorz Musiał

Powiązane wpisy:

1. Ta noc nigdy się nie skończy
2. Śmiertelna pustka duszy
3. Pachnąca mydłem pustka
4. Pustka wisi w powietrzu

Kategorie: Najbardziej dołujące wiersze w sieci. Autor: Kora kora kora. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

2 myśli nt. „Marcowa pustka”

1. ~errorous, 13 marca 2015 o 17:39 :

   Co noc, gdy już nas nuda bezbrzeżna ogarnia,
   Gdy czczość jałową w myśli, w sercu pustkę mamy,
   Wypluwa nas na miasto knajpa lub kawiarnia
   I błądzimy bez celu po zamknięciu bramy.
   A potem: łomotanie czasem półgodzinne,
   Nim wreszcie stróż zaspany obudzić się raczy,
   I myśl: zabłądzić w końcu przed drzwi jakieś inne,
   Co prowadzą do „Lepiej” lub choćby „Inaczej”.
   Jan Lechoń

   Odpowiedz ↓
2. ~Magnolia, 16 marca 2015 o 18:47 :

   Wiersz melancholijny, ale nie do końca smutny. O przemijaniu, tęsknocie, a wszakże są one częścią życia.