Paul Delvaux – interpretacja

Opublikowano 18 października 2013

To jeden z tych obrazów, które wprawiają całą moją duszę w psychodeliczne wibracje. Paul Delvaux. SAMOTNOŚĆ.

Wzniecająca gorączkę zachwytu halunacyjna wizja genialnego surrealisty. Nocny dworzec – zatopiony w melancholii, niezwykły, jak tajemnica skryta w rdzeniu enigmy, ulotny jak fatamorgana. Na peronie stoi samotna kobieta. Odwrócona plecami, nie możemy zobaczyć jej twarzy. Czy dlatego, że pragnie ukryć rzęsiste łzy smutku lub usta zaciśnięte w cierniowym bólu?

Oniryczna postać ma na sobie czerwoną suknię. Czerwień to kolor cierpienia, ale także energii i życiowej mocy. Barwa sukni, a także szeroko rozpuszczone, długie jasne włosy, świadczą, że bohaterka umie jeszcze poskromić demony rozpaczy i nie porzuciła wszelkich pragnień. Nie opuścił jej jeszcze Élan vital, życiowy pęd, twórcza siła. Czerwień to także znak, że kobieta ma za sobą zmysłowe burze, nie jest już dziewicza.

Na sukni spostrzec możemy wąski czarny pasek. Dzięki temu możemy wiedzieć, że postać na peronie poznała w życiu smak nieszczęścia. Samotna patrzy w tarczę zawieszonego na granatowym niebie księżyca. Dworzec skąpany jest w lunarnym świetle. Księżyc w pełni to symbol snów i tęsknoty, ale także nadziei.

W dworcowej poczekalni jarzą się światła. Zapewne są tam ludzie. Bohaterka, zachęcona księżycowym blaskiem, może wejść do poczekalni, spotkać się z innymi osobami, podjąć próbę położenia kresu samotności.

Na torach czeka gotowy do odjazdu pociąg towarowy. Nad czarną, daleką lokomotywą unosi się obłok dymu. Samotnica może też przedostać się do pociągu i odjechać do dalekiej krainy, w której czeka na nią bardziej pomyślny los. Podróż pociągiem towarowym nie jest łatwa, drogę do torów zagradza niski płot. Ale są to trudności, które można przezwyciężyć. Czy kobieta w czerwonej sukni odważy się porzucić swoją samotność?

Ja także stoję na dworcu, lecz mam na sobie od stóp do głów tylko czerń, a moje włosy o barwie piór kruka są krótkie. Nie wejdę do poczekalni, nie odjadę z pociągiem, pozostanę samotna na bezludnym peronie, na zawsze zamknięta w srebrze księżycowego światła.

Spotykałam się z mężczyznami, lecz byłam wtedy zarazem zimnośnieżna jak przepełniona lękiem. Tylko nieliczni potrafią przedstawić sobie tak dwoisty stan.

Niekiedy z powodu mojej osobności, lodowatego serca, syberyjskiej atrofii uczuć wymykającej się najbardziej bujnej wyobraźni poddaje mnie torturom sumienie. Jestem przerażona własną nieustanną mizantropią i chroniczną antropofobią W blogowych zapisach dawałam już temu wyraz. Czy usprawiedliwią mnie słowa filozofa Immanuela Kanta, że „wyrzeczenie się wszelkich radości życia społecznego po to, aby ludzi nie nienawidzić, skoro się nie może ich kochać, wydaje się tylko małą ofiarą”?

Zaczął się weekend, zamierzam poświęcić go rozkoszom snu.

Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że stosownym zakończeniem tego dnia i wpisu będzie następujący wiersz:

Chluba

Chlubię się tym, że żyję,

 Że potrafię maskować twarz,

 A zamknąwszy oczy udawać śmierć.

 Chlubię się, że nie zostałam jeszcze

 Powieszona na rynku

 Pośród beczek i marchwi,

 Że sprzedałam swoją odwagę za strach,

 A strach oddałam za bezcen,

Że nie umiem już rozmawiać,

 A myślę tylko nocą ukradkiem, na paluszkach.

 Chlubię się, że potrafię już żyć bez słońca,

 Poszukiwana, śledzona i osaczona,

 Pogardzana i pogardzająca.

 Wielu chciałoby coś uszczknąć z mego wyklętego ciała,

 Unicestwić je, nim zdążę im napluć w twarz.

Wszyscy, śmiertelnicy, choć podobni,

 Nienawidzimy się za to, że nie jesteśmy tacy sami.

 Ludzie mają ojca i matkę,

 A ja nie mam żadnej pokrewnej duszy na ziemi.

 Ale chlubię się tym, że jeszcze żyję,

 I gdyby chcieli mnie sądzić na swoją miarę,

 Nikt prócz mnie samej nie mógłby stanąć w mojej obronie.

 Flavia Cosma

przełożyła z rumuńskiego Irena Harasimowicz-Zarzecka

Kategorie: Bez kategorii. Tagi: Paul Delvaux, samotność. Autor: Kora kora kora. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

2 myśli nt. „Paul Delvaux – interpretacja”

~donka, 22 października 2013 o 18:29 :

Zadziwiasz mnie. Pięknie opisany obraz, ale samotność na dworcu, ze wspomnień jest trochę inna, bardziej ponura. Dziewczyna jest w zasięgu światła, a prawdziwą samotność czuje się na nieoświetlonych peronach… będąc dzieckiem odczułam ją na dworcu w Jeleniej Górze, Szkoła wracała z kolonii. Z głośnika dobiegało „Besame mucho”. I ta dziewczynka 12 letnia odczuła tak silny ból samotności, że do dzisiaj się go boi, Przesłuchałam, i wgrałam kilkanaście wykonań tej piosenki, by znaleźć to właśnie.
Co do gołębia na zdjęciu, nie mam żadnych z nim związanych metafizycznych skojarzeń. Choć kto to może wiedzieć na pewno. Przecież On jeszcze żył i dopiero odszedł za jakiś czas… Pozostało jednak wspomnienie, uwiecznione na zdjęciu.
Świetne wiersze i blog… nie podnoszą jednak nastroju.
Pozdrawiam.

Odpowiedz ↓

Kora kora kora, 22 października 2013 o 19:42 :

Dziękuję bardzo za wpis. Ojej, tak niestety jest, że schizoidalny i posępny ten blog. Nie wiem, może lepiej omijaj…
Zadołowanie się nie jest stanem wskazanym. Jak czytałam Twoje wiersze, wielokrotnie drżałam, ale jestem mało odporna i powinnam w ogóle unikać poezji. Z książkami historycznymi nie mam kłopotów.
Kto potrafi przewidzieć, co jeszcze tu napiszę…
Tak, te samotność na obrazie jest rozświetlona, pogodna. W ciemności odczuwa się ból i lęk bardziej dotkliwie. Byłaś bardzo wrażliwym dzieckiem, zapewne nie stałaś na peronie sama i świeciły się jakieś latarnie…