Kołysz się ze mną
Charles Bukowski
kołysz się ze mną, wszystko smutne –
wariaci w kamiennych domach
bez drzwi,
trędowaci ociekający miłością i pieśnią
żaby usiłujące policzyć
gwiazdy;
kołysz się ze mną, smutne życie –
palce rozpłaszczone na kowadle
starość jak skorupki po śniadaniu
zużyte książki, zużyci ludzie
zużyte kwiaty, zużyta miłość
potrzebuje cię:
to uciekło
jak pies albo koń
umarłe albo zgubione
bezlitosne.
Przełożył Piotr Madej
Jedna myśl nt. „Zużyte książki, zużyci ludzie”
Taki piękny wiersz. Ukazuje głębię samotności, jednocześnie stanowiąc jej zaprzeczenie.
