Oni są pochowani
Cisza
Tomas Tranströmer
Idźże dalej, oni są pochowani…
Chmura przepływa przez tarczę słońca.
Głód jest wysoką budowlą
która przesuwa się nocą
w sypialni otwiera się ciemny rdzeń
szybu windowego wskazującego wnętrza.
Kwiaty w rowie. Fanfara i cisza.
Idźże dalej, oni są pochowani…
Srebro stołowe uchodzi z życiem w dużych ławicach
na dużej głębokości gdzie Atlantyk jest czarny.
Przełożył Leonard Neuger
Jedna myśl nt. „Oni są pochowani”
Koro zaglądam tu często rano z
czystej troski. Tylko, że one, tzn wiersze pogłębiają mój poranny dół, a
właściwie poranną samotność. Wczoraj przeczytałam, że najpierw jest ból
utraty, potem przychodzi ból samotności. Będę tu przychodziła dużo,
dużo później. Ten szyb windowy bardzo źle mi się kojarzy. Pozdrawiam.
