Ostrze wchodziło we mnie

Opublikowano 27 lutego 2015

11 myśli nt. „Ostrze wchodziło we mnie”

~Magnolia, 28 lutego 2015 o 12:42 :

Kępiński zwraca uwagę na twórczość Różewicza w swojej monografii poświęconej schizofrenii – taka ciekawostka. A ja tkwię przebita ostrzem ciemności na wskroś, przybita nim do ściany, niczym makabryczna marionetka.
Wszystko pamiętasz. I na tym polega Twój koszmar.
Scena wycia do księżyca nasuwa pewną anegdotkę z moich bytności w szpitalu rehabilitacyjnym, ale nie przytoczę, gdyż zabawne opowieści nijak przystają do naszego nastroju.

Odpowiedz ↓
~Kora, 28 lutego 2015 o 19:00 :

Aj, to gorzkie, że tak tkwisz, jak marionetka przybita do ściany. Mam nadzieję, że byłaś 90 minut na zewnątrz, zgodnie z zaleceniami lekarza.
Jak już zaciekawiłaś mnie anegdotą o szpitalnym wyciu, to mogłabyś opowiedzieć, jeśli masz na to siłę. Wyobrażam sobie, że jedna z wariatek, sorry, pacjentek, zaczęła skowyczeć, spostrzegłszy, że niedobrzy ludzie splądrowali cały jej prowiant z lodówki…
Trzymaj się bardzo dzielnie

Odpowiedz ↓
~Magnolia, 28 lutego 2015 o 19:22 :

Oj, Ty niedobry Kornelku, to był szpital dla dzieciaków chorych somatycznie, gdzie były poddawane (katowane) intensywnej rehabilitacji Opowiem, jasne. Wieczorami pod balkon przychodzili chłopcy nastoletni z osiedla i prosili (wołali) o papierosy. Moja ówczesna dobra koleżanka im te papierosy zrzucała. I kiedyś, gdy wyszłyśmy razem na balkon, oni zaczęli coś krzyczeć z dołu, a korytarzem chodziła pielęgniarka. A więc Hana kazała mi coś głośno mówić, żeby to wyglądało w razie czego tak, że rozmawiamy między sobą. Z braku pomysłu, zaczęłam wyć do księżyca. Przyszła druga koleżanka i się dołączyła. Po chwili zaczęły się otwierać drzwi balkonowe kolejnych pokoi i ludzie wylegali na wspólny balkon, by powyć z nami. Mina pielęgniarki zasługuje na jakąś nagrodę

Odpowiedz ↓
~Kora, 28 lutego 2015 o 19:38 :

Aj, przepraszam, wszystko mi się z obłędem kojarzy. Oczywiście współczuję biednym dzieciaczkom. Sadziłam, że to rehabilitacja umysłowa. Ach, świetne takie wycie…Ja bym się nie odważyła. Nawet dziś w lesie nie ośmieliłam się zawyć, może jutro się uda…
Ale przebiegła ta młodzież, wyłudzała od cierpiących dzieciaczków papierosy. A dziatki, rzekomo niewinne i rehabilitowane, potajemnie się opalały, irytując pełen oddania personel…

Odpowiedz ↓
~Magnolia, 28 lutego 2015 o 21:41 :

Raz siedemnastoletnie dzieciaczki opaliły się marihuaną, a że strzepywały popiół z balkonu, sterta suchej trawy zajęła się ogniem :)))

Odpowiedz ↓
~Kora, 28 lutego 2015 o 22:33 :

Tak sobie właśnie wyobrażałam zbolałe, niewinne dzieci. I jeszcze bardziej sobie wyobrażałam, ale tego już nie powiem…
Śpij dobrze, młoda studentko, nie zamartwiaj się

Odpowiedz ↓
~Szare, 2 kwietnia 2015 o 02:38 :

Czytam sobie, ze szczególną przyjemnością opowieści teatralne. Na razie nie chcę więcej mówić.

Odpowiedz ↓
- Kora kora kora, 2 kwietnia 2015 o 11:07 :
  
  Aj, to niedobrze, że czytasz. Nie dałam Ci przecież linka. Uważaj, żeby sobie nie zaszkodzić. Często lepiej jest milczeć.
  
  Odpowiedz ↓
  - ~Szare, 3 kwietnia 2015 o 00:03 :
    
    Blog publiczny uznaję za blog otwarty, więc przepraszać nie będę. A znalazłam przypadkiem, bo szukałam nie Ciebie, a Szachida z Balchu. Zostałam przez wiersze. Nie wiem co tutaj mogłoby mi zaszkodzić.
    
    Odpowiedz ↓
~kora, 3 kwietnia 2015 o 06:45 :

Dopóki jest otwarty, możesz czytać
Blog nie podnosi nastroju, więc także z tego powodu właściwie nie szukam kontaktów. Jeszcze wejdzie osoba w fazie zawężenia świadomości i potraktuje to zbyt poważnie. Nie wiedziałam, że można mnie znaleźć przez Szachida z Balchu. Pozdrowienia…

Odpowiedz ↓
- ~Szare, 3 kwietnia 2015 o 11:20 :
  
  Chi chi, zdaję sobie sprawę, że mój ptaszyskowy blog też nie napawa optymizmem, ale to dlatego, że wybrałam go na swój śmietnik myśli. Pogodnymi dzielę się gdzie indziej. Nie musisz się więc o mnie martwić. Jak najbardziej, na zapytanie o „Szachida z Balchu” zajmujesz dwa pierwsze miejsca w guglu. Na cztery pozycje dostępne.