Przyjdź zmierzchu
Kateřina Rudčenková
Ten wieczorny dobrzmiewający prąd ludzi
słabnące światło, które cofa się z ulic
Nie chcę się zestarzeć jak kobieta przy stole obok
której zmarszczki są głębokie jak wzór na swetrze
jej partnera
nie chcę się zestarzeć jak kobieta przy drugim stole
której włosy są bardziej podobne do peruki
niż peruka jest zdolna być podobna do włosów
w ogóle nie chcę swej cielesności która mnie ściska
jak niewygodna kajuta
tyle promieniejących ludzi i wraków ja między nimi
wystawiająca ciało do słońca
a życie na przypadkowe interpretacje
Przełożył Franciszek Nastulczyk
Jedna myśl nt. „W ogóle nie chcę swej cielesności”
Przepiękny wiersz. Nieraz mam odczucia pokrywające się ze słowami autorki. Ciało jest więzieniem dla duszy.
