Wiatr gładzi niepocieszone zielska

Opublikowano 22 września 2015

Archeologia

Eliseo Diego

Powiedzą wtedy: tu była
sala, a tam dalej,
gdzie widzimy fragmenty
kruchej porcelany, miejsce
kominka i dobry los.
Potem
nastąpi pauza, podczas gdy
wiatr gładzi niepocieszone
zielska; niestety
ani jedno tchnienie nie przywoła
śmiechu, pozdrowień o zmierzchu,
pożegnania.

Przełożył Marek Baterowicz

Powiązane wpisy:

1. Nieskończona woda samotności
2. Giniemy, znikamy w błocie

Kategorie: Najbardziej dołujące wiersze w sieci. Autor: Kora kora kora. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

2 myśli nt. „Wiatr gładzi niepocieszone zielska”

1. ~donka, 24 września 2015 o 12:15 :

   Bardzo lubię ten wiersz…. taki prawdziwy… nic nie przywoła śmiechu, pożegnań, rozmów, choć gdzieś w falach kosmosu to wszystko jest zapisane i istnieje, nie zginęło.

   Odpowiedz ↓
2. Kora kora kora, 25 września 2015 o 07:33 :

   Donko, tak myślałam, że ten wiersz może Ci się spodobać Nie jest taż tak mroczny, jak większość utworów, które tu przedstawiam, raczej mocno melancholijny. Kiedyś były przecież pozdrowienia i śmiech…
   Zastanawiałam się nawet, czy go tu zamieścić.
   Nie wiadomo, co jest zapisane w falach kosmosu – z pewnością sygnały radiowe, ale czy rozmowy?. Wszechświat zresztą też kiedyś przestanie istnieć, zapadnie się w sobie, wszystko zniknie zginie. I może tak będzie najlepiej.
   Osiecka zapewne jakiś czas przetrwa, ludziom się podoba, wciąż jest przypominana. Jak dla mnie mówiła w swych tekstach tylko o jednym… Ale czy przedwojenne piosenki przetrwały? Istnieją nagrania, starsze osoby je znają, ale dla młodych nie znaczą już nic.
   Ja to się ciesze, że przetrwały niektóre eposy sumeryjskie.
   Pozdrowienia