Malaryczne resztki pustki

Opublikowano 29 listopada 2014

Nadejdźcie z siekierami

Ivica Prtenjača

Nadejdźcie z siekierami
I uderzcie.
Anioł słaby wraca na ekran i tam pięknie umiera.
Sosny powiewają na wietrze i człowiek odcina rybom głowy.
Te oczy bez wyrazu również nas opuszczają.
I morze unosi się naprzeciw statku, który donosi malaryczne
resztki pustki, niemocy i rannego posiłku.
Wszystko co bez wartości.
Jest tu.
Wszystko co próbuję zatrzymać.
Nic nie warte.
Nadejdźcie z siekierami.
Jestem nietypowo kto wie który już raz zdezorientowany.
Niech wam się nie trzęsą ręce, oczy nie mrugają,
niech wam nie drżą serca,
płomieni jazdy w zmrok
już nie ma.
Wszystko jedno.
Nadejdźcie z siekierami.
I uderzcie, uderzcie mocno jakbyście coś ratowali albo kogoś
nieśli ku wolności.
Tej, w której nie bije serce i której oczy gapią się w mrok pokoju.
Nadejdźcie z siekierami.
Miłości nie ma, nie ma jej.

Przełożył z chorwackiego Łukasz Szopa

5 myśli nt. „Malaryczne resztki pustki”

1. ~Magnolia, 29 listopada 2014 o 23:08 :

   Miłość roztrzaskana na wiór … Nie mam siły.

   Odpowiedz ↓
2. ~kora, 29 listopada 2014 o 23:11 :

   Spokojnie, tylko nie rób niczego głupiego. Po prostu połóż się spać.

   Odpowiedz ↓
3. ~Magnolia, 29 listopada 2014 o 23:17 :

   Pojawił się ktoś jeszcze. I mi mówi o tym, że przy nikim dawno się nie czuł tak dobrze i bezpiecznie.I że nie chce tego kogoś zranić i że dobrze z tym kimś. Wieli minęły, odkąd te wszystkie słowa dotyczyły mnie. Boli jak szarpana rana. Już wiem, skąd to ostatnie odsuwanie się ode mnie. Skąd brak czasu. Nie wytrzymam.

   Odpowiedz ↓
   • ~kora, 29 listopada 2014 o 23:22 :

     Prawie nic o Was nie wiem, ale wydaje mi się, że Twój wampir, sorry, przyjaciel, jest do Ciebie na swój sposób przywiązany i ostatecznie nie zrezygnuje z tej relacji.
     W każdym razie uspokój się trochę, połóż do łóżka i nie zrób sobie krzywdy, bo mnie tym zdenerwujesz…

     Odpowiedz ↓
4. ~Magnolia, 29 listopada 2014 o 23:29 :

   Staram się nie robić krzywdy, wzięłam lorafen. Druga osoba siedzi sobie teraz na wyjeździe służbowym, esemesowo mnie powiadamiając, niczym o pogodzie, o pojawieniu się na horyzoncie nowe osoby zainteresowanej. A ostatnio, od dłuższego czasu przestałam dostać poranne i wieczorne smsy, co dotychczas było naszym stałym rytuałem, nawet po wielkich kłótniach. Coraz bardziej tracę.

   Odpowiedz ↓