Myśli naprawdę grobowe

 

 

Opublikowano 14 września 2014

mamo

Charles Bukowski

leżę tu
w ziemi
z otwartą
gębą
i
nie mogę nic powiedzieć
nawet mamo
psy podbiegają zatrzymują się i szczą
na mój nagrobny kamień; mam wszystko
może z wyjątkiem słońca
mój garnitur nie wygląda za
dobrze
a wczoraj znikła reszta
mojej lewej ręki
zostało ze mnie bardzo niewiele, jestem jak harfa
na której nikt nie gra.
A taki pijak
co leży w łóżku z papierosem
może sprowadzić 5 wozów
strażackich z
33 strażakami.
Ja nie
mogę
zrobić
nic.
Jeszcze ps – Hektor Richmond ten z sąsiedniego
grobu myśli tylko o Mozarcie i gąsienicach
z cukru.
wpadłem
jak śliwka
w kompot.
Przełożył Piotr Madej

Powiązane wpisy:

1. Rzeczy naprawdę nie do wybaczenia
2. Do Errorous – smętne myśli wieczorne
3. Kornelia podróżuje pociągiem II

Kategorie: Najbardziej dołujące wiersze w sieci. Tagi: Charles Bukowski. Autor: Kora kora kora. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

4 myśli nt. „Myśli naprawdę grobowe”

1. ~Magnolia, 14 września 2014 o 13:46 :

   Martwią mnie te Twoje o śmierci rozmyślania. Czy przyczyniłam się do nich?

   Odpowiedz ↓
2. ~kora, 14 września 2014 o 15:50 :

   Ach, nie masz najmniejszych powodów do zmartwień. Słońce mnie drażni, ale poza tym blog po prostu taki jest – smętny. Ty nie ponosisz za to najmniejszej odpowiedzialności. Ja w ogóle lubię cmentarze, epitafia i towarzystwo umarłych. Ten wiersz ma kilka warstw – jest w nim ukryty czarny humor i przesłanie, że lepiej jest jednak w świecie podsłonecznym Tak więc należy żyć, dopóki jest to możliwe.

   Odpowiedz ↓
3. ~donka, 17 września 2014 o 17:31 :

   Tak naprawdę, to ubawił mnie ten wiersz, masz rację – duża w nim porcja czarnego humoru Koro.
   Nawiążę od razu do Twojego ostatniego komentarza u mnie w blogu, do wiersza Długosza / też w nim trochę swoistej kpiny autora /
   Koro starzenie się i ten ostatni etap, a właściwie ostateczny nie są powodem do paniki. Też boję się różnych niedogodności związanych z wiekiem – np. niesprawności. Staram się odsuwać takie myśli i zapobiegać niespodziankom.
   Mnie ostatnio prześladuje co innego… lubię autobiografie, czy biografie / choć mniej / ale zaczynam je odbierać inaczej. Dawniej ciekawiły mnie u ludzi, o których czytałam ich reakcje na różne sytuacje, ich stosunek do życia, co ich ukształtowało itd. Teraz czytam z ciągle narzucającą się świadomością, że on, czy ona nie żyją, nie ma ich, a przecież gdy pisali o sobie nie znali jeszcze dalszego ciągu. Nie wiadomo kiedy znaleźli się po drugiej stronie… i co z tego, że chcemy czerpać z nich wzorce czy ich potępiamy, to wszystko się robi nieważne – oni już byli, byli tak jak my jesteśmy – jeszcze.. Właściwie to nie bardzo potrafię wytłumaczyć o co mi chodzi…. Chyba konkluzja miała być taka, Koro byś nie podchodziła tak emocjonalnie do tego co może być, tzn do starości i śmierci, bo Cię to wykończy. To niepostrzeżenie samo przyjdzie, nie wiadomo kiedy… żyj teraz. Jeśli potrafisz.

   Odpowiedz ↓
4. ~donka, 17 września 2014 o 17:37 :

   PS. Wiersz „Smutne kroki” o wiele bardziej przygnębiający od „Starzeć się” Długosza.. Wcale mi się nie podoba początek: (…)Po odlaniu się, człapiąc z powrotem przez pokój(…).
   Pozdrawiam,