Omszałe skrzydła umarłych

Opublikowano 30 listopada 2014

Gazela umarłego dziecka

Federico García Lorca

   Co wieczór tutaj, w Granadzie,
co wieczór umiera tu dziecko.
Co wieczór, pośród przyjaciół,
woda zasiada, gawędząc.
   Umarli mają omszałe skrzydła.
Wiatr czysty i wiatr deszcze niosący,
to dwa bażanty, które lecą przez wieże,
zaś dzień to zraniony chłopczyk.
   Nie pozostał w powietrzu ani ślad skowronka
gdy cię spotkałem w winorośli grotach.
Nie pozostał na ziemi ani strzępek chmury,
gdy pochłonęła cię woda.
   A na góry wodny olbrzym runął.
Z irysami, z psów wyciem wirowała dolina.
Twe ciało w cieniu fiołkowym mych dłoni,
martwe na brzegu, było archaniołem zimna.

 

2 myśli nt. „Omszałe skrzydła umarłych”

1. ~errorous, 1 grudnia 2014 o 11:20 :

   Kontynuujmy tematykę piekielną, może do 19 grudnia Kornelia jakoś wytrzyma…
   The greatest gift
   is the gift of forgiveness
   for the unforgivable sin.
   Receive then from me
   this beneficence today—
   the gift of my mercy.
   I have taken from your shoulders
   the burden of guilt.
   Go on your way now.
   See!—the cities of Satan
   where the evil tree Zaqqum
   offers its bitter fruit
   to the lost. Spare a thought, friend,
   for those who fester in chains
   at the foot of the tree, gorging
   the devilheaded fruits—
   the fruits that feed
   the appetite for more evil.
   L. Darkmoon

   Odpowiedz ↓
2. ~kora, 2 grudnia 2014 o 17:49 :

   Do errorous: Dziękuję za relację o dalekowschodnim piekle. Aj, tego się właśnie spodziewałam. Aczkolwiek historia o Apaczach zatrwożyła mnie bardziej, ponieważ, o ile wiem, byli oni zdolni do takich rzeczy, zaś bezlitosny król Yama i wstrętni strażnicy piekieł to być może tylko fantasmagoria. Zastanawiam się, czy tego nieszczęśnika będą dręczyć wiecznie czy też w końcu go uwolnią???
   Akurat nie potrzeba takich potwornych ndiańskich historii, żeby mnie przekonać do niebezpieczeństw narodzin. Nigdy nie chciałam istnieć, czemu stanowczo i wielokrotnie dawałam tu wyraz. Nie dość, że zostałam „obdarzona” bytem i do tego skonstruowana absolutnie wadliwie, zwłaszcza pod względem umysłu, to jeszcze mam zostać osadzona w piekielnych otchłaniach. Uważam to za skandalicznie krzywdzące i absolutnie niesprawiedliwe. Czy to moja wina, że się boję ludzi, a więc, niezwykle łagodnie mówiąc, ich nie lubię?
   Cała nadzieja, że umieramy in toto, tak więc wszystko zgaśnie.