tylko proch znajduje swój sens

Opublikowano 17 maja 2014

Rzeczy po umarłych

Jiřina Hauková

Zostały tu w głębokim milczeniu,
odcieleśnione ubranie,
zegarek z twarzą umarłego,
otwarta książka, której akcja
na pół odeszła z umarłym,
na pół nie doszła do jego świadomości,
okulary na próżno szukają swoich oczu,
były diament pierścienia wysyła
swój nieśmiertelny blask w przestrzeń,
ostatnie kwity
(mleko 3 korony, masło 9 koron, chleb 2.50).
Rzeczy, usta zamknięte,
milczący świadkowie
narodzin, miłości, śmierci,
pomieszczenie z jednym jedynym dźwiękiem ciszy,
wszystko pozbawione sensu życia,
tylko proch stale znajduje swój sens
i w milczeniu gwiżdże.

Przełożył Leszek Engelking

3 myśli nt. „tylko proch znajduje swój sens”

1. Magnolia, 19 maja 2014 o 09:13 :

   Czytając ten wiersz mam przed oczami kogoś nieokreślonego, kto wchodzi do moich miejsc, przegląda moje rzeczy, kiedy mnie już nie ma. Piękne.

   Odpowiedz ↓
2. ~kora, 19 maja 2014 o 12:32 :

   Wiersz cudownie ukazuje zamknięcie życia, koniec czasu. Najczęściej jednak oglądanie przedmiotów po tych, którzy odeszli, to wstrząsające, wielołzawe doznanie – zwłaszcza w pewnych okolicznościach. Niech stanie się tak, że rzeczy po Tobie obejrzą Twoje dorosłe wnuki

   Odpowiedz ↓
3. ~Magnolia, 19 maja 2014 o 14:59 :

   A wiesz, odnośnie tych rzeczy czasem nachodzi mnie taka myśl, nieco mściwa, by obejrzeli je sobie ci wszyscy ludzie, którzy nieświadomie zabijają mnie każdego dnia: słowem, gestem, spojrzeniem. A w konsekwencji tej myśli wyobrażenie, że może wtedy wreszcie przemknie im przez głowę refleksja: „może i czuła za mocno i za bardzo żyła, ale przecież może dało się ją jakoś zrozumieć, przecież, mimo wszystko, też była człowiekiem …”. Takaż to jestem, w gruncie rzeczy, zła.