W kamiennym zmęczeniu

 1 marca 2014

Bezsenna noc

Monika Taubitz

Zawrócona
z podróży w nieświadomość.
Uwolniona ze snów
w niespokojny mrok.
Wyczerpana
aksamitną czernią.
Ciszę rozbijam
milczeniem.
Wypływam i zanurzam się
pod zamkniętymi powiekami.
Zarzucam sieci na
zbłąkane iskry.
Nigdzie kotwicy.
W kamiennym
zmęczeniu.

Przełożył Mateusz Kazula

3 myśli nt. „W kamiennym zmęczeniu”

1. ~Magnolia, 1 marca 2014 o 18:43 :

   „Błękitna noc cicha. Bezsenność.
   Cisza rozpościera się i brzmi.
   Dźwięk tysiąca mil pustki.
   To monologi przestrzeni, jej kręgi splatają się
   z bezdźwięcznymi kołami czasu.”

   Odpowiedz ↓
2. Kora kora kora, 1 marca 2014 o 20:11 :

   To wiersz Jensena, czeka na swoją kolej u Kornelii – spodobał mi następujący fragment:
   Moc przenika me zmysły,
   spoczywam jak martwa.
   Mam wrażenie, że lęk rozprzestrzenia się o wiele szybciej od nadziei, zazwyczaj i tak płonnej.

   Odpowiedz ↓
3. Magnolia, 1 marca 2014 o 20:45 :

   Kiedy rozpacz wybucha mocą wulkanu, chowanie się przed światem nie przynosi ukojenia …
   Lęk rozprzestrzenia się szybciej od nadziei, ale za to nadzieja jest silniejsza od lęku.