Zza obłoków w dół

 

Piosenka o niebieskim baloniku
Bułat Okudżawa
Płacze dziewczynka: – Baloniku, wróć! - A balonik uciekł za obłoki – w dal…
Płacze dziewczyna: – Ukochany, wróć! - Ludzie pocieszają, a balonik – hen…
Płacze kobieta: – Utrapiony, wróć! - Ludzie pocieszają, a balonik – hen…
Płacze staruszka: – Życie moje, wróć! - …A balonik wraca zza obłoków – w dół.
Przełożył Wiktor Woroszylski

4 myśli nt. „Zza obłoków – w dół”

1. ~donka, 25 kwietnia 2014 o 09:01 :

   Ładny… i wcale nie dołujący, takie jest życie.

   Odpowiedz ↓
2. ~kora, 25 kwietnia 2014 o 09:48 :

   Rzeczywiście piękny, ale jak dla mnie bardzo gorzki. Bohaterka wciąż płacze, nadaremnie woła, życie ucieka bez sensu i nie wraca. Dostaję mdłości, jak o tym myślę. Próbuję nie myśleć, ale nie zawsze się udaje.

   Odpowiedz ↓
3. ~Magnolia, 25 kwietnia 2014 o 21:52 :

   Dla mnie ten wiersz jest metaforą bezustannej tęsknoty za czymś, utraty. Od zawsze (po raz pierwszy przeczytałam go w podstawówce) był mi bardzo bliski, bo utożsamiałam się z dziewczynką od balonika.
   Dzisiaj u mnie samotnie.

   Odpowiedz ↓
4. ~Magnolia, 25 kwietnia 2014 o 22:21 :

   Postmodernizm, zakładając że wszystko już było, nie daje zbyt wielkich nadziei na przyszłość. Bardzo bym chciała żyć w innych czasach, dawniejszych. Współczesny świat nie jest dla mnie.
   W wierszu Okudżawy odnalazłam cząstkę siebie, bo żyję tęsknotą. Ale jednocześnie mam wrażenie, że bez tej tęsknoty nie byłabym obecnie tym, kim jestem, ona mnie definiuje. Rozumiesz.

   Odpowiedz ↓